سابقه و هدف: ایمپلنت‌ها یک جایگزین نوآورانه برای دندان‌های از دست رفته در قوس دندانی هستند. موفقیت یا شکست ایمپلنت با استئواینتگراسیون (Osseointegration) بین ایمپلنت و استخوان مرتبط است. سلول‌های اصلی مسئول این فرآیند، استئوبلاست‌ها می‌باشند. استئواینتگراسیون می‌تواند تا ۶ ماه طول بکشد، که در این مدت نسبت به سیستم ایمنی حساس می‌شود و این فرآیند می‌تواند با آزادسازی سیتوکین‌ها از جمله IL-1α، IL-1β و TNFα همراه باشد. هدف این مطالعه مقایسه تأثیر دو نوع ایمپلنت‌ دندانی بازال و معمولی بر سطح بزاقی IL-1α، IL-1β و TNFα می‌باشد.
مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 65 نفر در دو گروه ایمپلنت معمولی شامل 45 نفر و ایمپلنت بازال شامل 20 نفر انجام شد. میزان 3 میلی‌لیتر نمونه بزاق غیر تحریکی از هر شرکت‌ کننده، 2 ساعت پس از صرف غذا، جمع‌آوری و نمونه‌ها تا زمان انجام آزمایش در فریزر عمیق نگهداری شدند. برای تعیین سطح سایتوکاین‌ها، از روش الایزای ساندویچی (Sandwich ELISA) استفاده شد و مقادیر بین دو گروه مقایسه گردید.
یافته ها: از میان 90 شرکت‌ کننده، 47 نفر زن و 43 نفر مرد بودند. میانگین سطح IL-1α و IL-1β در ایمپلنت معمولی به ترتیب (0/02±0/439 و 0/02±0/049 نانوگرم بر میلی‌لیتر) و در ایمپلنت بازال به ترتیب (0/05±0/442 و 0/02±1/39 نانوگرم بر میلی‌لیتر) بود. برای هر دو مارکر، میانگین TNFα در ایمپلنت معمولی 0/01±1/070 و در ایمپلنت بازال 0/04±1/214 نانوگرم بر میلی‌لیتر بود (0/0007=p).
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که ایمپلنت دندانی می‌تواند پاسخ التهابی را به صورت آزادسازی سیتوکین‌ها (IL-1α، IL-1β و TNFα) آغاز کند که ممکن است بر میزان استئواینتگراسیون تأثیر بگذارد. تفاوت معنی‌داری در پاسخ ایمونولوژیک سیتوکین‌‌های مورد بررسی در این مطالعه نسبت به ایمپلنت دندانی بین دو نوع ایمپلنت وجود نداشت.