سابقه و هدف: دیجیتالی‌سازی طیف گسترده‌ای از فناوری‌ها، از جمله تصویربرداری سه‌بعدی، اسکن داخل دهانی و طراحی به کمک کامپیوتر/ساخت به کمک کامپیوتر (CAD/CAM) را در بر می‌گیرد. این ابزارها ایجاد مدل‌های دقیق دندانپزشکی دیجیتال را تسهیل می‌کنند که برای مداخلاتی که نیاز به دقت بالا دارند، حیاتی هستند. این بررسی سیستماتیک با هدف ادغام یافته‌های اخیر، شناسایی شکاف‌های اساسی در شیوه‌های فعلی و ارائه یک نقشه راه برای تحقیقات آینده در استفاده از فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی در ارتودنسی انجام شده است.
مواد و روش ها: این مرور سیستماتیک با استفاده از کلمات کلیدی «فناوری دیجیتال»، «هوش مصنوعی»، «ارتودنسی»، «مرور سیستماتیک» انجام شد که به طور گسترده در پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science در مقالات منتشر شده بین سال‌های 2004 تا 2024 جستجو شد. معیارهای ورود به مطالعه ارزیابی شد و از مقیاس اصلاح ‌شده نیوکاسل-اتاوا برای استخراج و ارزیابی داده‌ها در مورد طراحی مطالعه، حجم نمونه و نتایج استفاده شد.
یافته ها: ابتدا 705 مطالعه از طریق جستجو در پایگاه‌های داده شناسایی شد. پس از حذف 85 مورد تکراری، 620 مطالعه منحصر به فرد برای غربالگری عنوان و چکیده بررسی شد. 540 مقاله به دلیل عدم رعایت معیارهای ورود حذف شد. متن کامل 80 مطالعه باقیمانده ارزیابی شد. پس از بررسی دقیق متن کامل این مطالعات، 47 مطالعه معیارهای ورود را داشتند و در تجزیه و تحلیل کیفی گنجانده شدند. دقت در تشخیص و کارایی درمان، به ویژه در موارد پیچیده، با کمک فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی به طور قابل توجهی بهبود یافته است. مدل‌های دیجیتال و تشخیص‌های پیشرفته مبتنی بر هوش مصنوعی، توسعه برنامه‌های درمانی متناسب را تسهیل کرده‌اند. با وجود این پیشرفت‌ها، مسائلی مانند دقت داده‌ها و عدم وجود پروتکل‌های استاندارد همچنان باقی است.
نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی به طور قابل توجهی مراقبت‌های ارتودنسی را افزایش داده و توانایی آن‌ها را در افزایش دقت تشخیص، برنامه‌ریزی درمانی و نتایج بالینی بهبود می بخشد.