سابقه و هدف: تأثیر اشعه فرابنفش بر استئواینتگراسیون در ایمپلنت تیتانیومی به ندرت در مطالعات مورد توجه قرار گرفته است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر اشعه فرابنفش بر استئواینتگراسیون در ایمپلنت تیتانیومی در فواصل زمانی مختلف می‌باشد.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی-کیفی درون‌تنی شامل قرار گرفتن در معرض اشعه فرابنفش و آزمایشات مکانیکی و بافت ‌شناسی، 48 پیچ ایمپلنت در استخوان تیبیا در 48 خرگوش برای آزمایشات بافت شناسی و حذف گشتاور کاشته شد. خرگوش‌ها به دو گروه (36 خرگوش برای آزمایش مکانیکی و 12 خرگوش برای آزمایش بافت شناسی) تقسیم شدند. فرآیند برش استخوان در فاصله 5 میلی‌متری از پیچ ایمپلنت انجام شد. بلوک در فرمالین 10% نگهداری شد، در اسید فرمیک 8% کلسیم زدایی شد و پیچ با دقت برداشته شد. دهیدراته کردن استخوان با استفاده از الکل انجام شد، به مدت 30 دقیقه حرارت داده شد و قبل از جاسازی، با زایلن و موم پارافین از صافی رد شد. هر یک از آزمایشات مکانیکی و بافت شناسی شامل سه گروه (کنترل، UV 30 و UV 60) در دوره‌های بهبودی 2 و 6 هفته‌ای بود. 
یافته ها: میانگین آزمایش حذف گشتاور برای پیچ‌های گروه UV60 در 2 هفته افزایش معنی‌داری نسبت به گروه کنترل داشت (1/64±7/48 در مقابل 0/70±2/41). میانگین درصد تشکیل استخوان جدید (NBFP) برای خرگوش‌های گروه UV60 5/76% بود، در مقایسه با گروه کنترل که در فاصله زمانی دوم (6 هفته پس از کاشت) 3/65% بود. بررسی بافت شناسی نشان داد که تشکیل استخوان و مینرالیزاسیون در خرگوش‌هایی که به مدت 30 (0/85±4/71) و 60 دقیقه (0/85±5/76) در معرض اشعه فرابنفش قرار گرفتند، در مقایسه با گروه شاهد (0/55±3/65) بهبود یافته بود.
نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که قرار گرفتن در معرض اشعه فرابنفش می‌تواند به طور موثر دوره ادغام تدریجی (استئواینتگراسیون) ایمپلنت در خرگوش را کاهش دهد.