fa بررسی اثر سیلی مارین بر بیان ژن های اوروتنسین 2 و گیرنده آن در بافت کبد رت‌های دیابتی تیپ 2 بیوشیمی Biochemical تجربی Experimental <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:times new roman;"><strong><span style="color:blue;"><span style="font-size:10.0pt;">سابقه</span></span></strong> <strong><span style="color:blue;"><span style="font-size:10.0pt;">و هدف: </span></span></strong><span style="font-size:10.0pt;">مطالعات نشان می&shy;دهند که افزایش </span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">&nbsp;U-II</span></span><span style="font-size:10.0pt;">با اختلالات دیابت مرتبط می&shy;باشد. با توجه به اینکه داروهای گیاهی برای درمان بیماری نسبت به بسیاری از داروهای شیمیایی عوارض کمتری دارند، در این مطالعه اثر سیلی&shy;مارین بر سطوح گلوکز، انسولین و بیان ژن&shy;های</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">U-II </span></span><span style="font-size:10.0pt;">&nbsp;و گیرنده اوروتنسین2 (</span><span dir="LTR"><span style="font-size:10.0pt;">U-II R</span></span><span style="font-size:10.0pt;">) در رت&shy;های نر دیابتی تیپ2 مورد بررسی قرار گرفت.</span><br> <strong><span style="color:blue;"><span style="font-size:10.0pt;">مواد و روش ها:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">در این مطالعه تجربی</span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"> 36رت نر ویستار آلبینو به‌صورت تصادفی به 6 گروه 6 تایی تقسیم شدند؛ 1- گروه کنترل، 2و 3-گروه&shy;های کنترل درمان شده با سیلی&shy;مارین دوز </span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">&nbsp;mg/kg/day</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">120و60، 4-گروه دیابتی تیپ 2 </span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">که از طریق تزریق درون صفاقی</span></span> <span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">استرپتوزوتوسین </span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">mg/kg </span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">60</span></span> <span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">و نیکوتین آمید </span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">mg/kg</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"> 120 دیابتی شده </span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">و گروه&shy;های 5 و 6-دیابتی درمان شده با سیلی&shy;مارین دوز </span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">mg/kg/day</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">120 و 60، این درمان به مدت 60 روز ادامه یافت. در پایان نمونه سرم و بافت کبد جمع&shy;آوری شد. گلوکز، انسولین، شاخص </span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">HOMA-IR</span></span></span> <span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">و آنزیم&shy;های کبدی در نمونه سرم با روش اسپکتروفتومتری و الایزا، و بیان ژن در بافت کبد با روش </span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">Real-time PCR</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"> مورد ارزیابی قرار گرفتند.</span></span><br> <strong><span style="color:blue;">یافته ها:</span></strong> در گروه&shy;های دیابتی تحت درمان با سیلی&shy;مارین (<span dir="LTR">mg/kg</span> 120و60) به ترتیب 1/11&plusmn;9/6 و 0/96&plusmn;9/8 در مقایسه با گروه دیابتی کنترل؛ انسولین 0/47&plusmn;11/46 به طور معنی&shy;داری افزایش یافت (0/05<span dir="LTR">p<</span>). همچنین سطح گلوکز،<span dir="LTR">HOMA-IR </span>، آنزیم&shy;های کبدی، بیان ژن&shy;های <span dir="LTR">U-II</span> و <span dir="LTR">U-II R</span> در گروه های دیابتی تیمار شده با سیلی مارین به طور معنی&shy;داری نسبت به گروه دیابتی کنترل کاهش نشان داد (0/05<span dir="LTR">p<</span>).&nbsp;<br> <strong><span style="color:blue;"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه گیری:</span></span></strong> <span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">نتایج مطالعه نشان داد که تجویز سیلی&shy;مارین باعث بهبود عملکرد کبد در موش&shy;های دیابتی می&shy;شود</span></span><span dir="LTR"><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;">.</span></span></span><span style="color:black;"><span style="font-size:10.0pt;"> </span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:times new roman;"><strong>BACKGROUND AND OBJECTIVE:</strong> Studies have shown that the increase in urotensin &ndash; II is associated with diabetes disorders. Considering that using herbal medicines for the treatment of diseases leads to fewer complications compared to most chemical drugs, the present study was conducted to investigate the effect of silymarin on glucose, and insulin levels and the expression of urotensin &ndash; II (U&ndash;II) and urotensin &ndash; II receptor (U&ndash;II R) genes in the liver tissue of type 2 diabetic male rats.<br> <strong>METHODS:</strong> In this experimental study, 36 male albino Wistar rats were randomly divided into 6 groups (n=6): 1. Control group; 2 and 3. Control groups treated with 60 and 120 mg / kg / day silymarin; 4. Type 2 diabetic group which received an intraperitoneal (i.p.) injection of 60 mg / kg streptozotocin and 120 mg / kg nicotinamide; 5 and 6. Diabetic rats treated with 60 and 120 mg/kg/day silymarin. After 60 days of treatment, serum and liver tissue samples were collected. Glucose, insulin, HOMA-IR index and liver enzymes were evaluated by spectrophotometry and ELISA methods, while gene expression in liver tissue was analyzed by Real-time PCR method.<br> <strong>FINDINGS:</strong> Insulin levels increased significantly in diabetic groups treated with silymarin (60 and 120 mg/kg) (9.6&plusmn;1.11 and 9.8&plusmn;0.96, respectively) in comparison with the diabetic control group (7.10&plusmn;1.06) (p<0.05). Moreover, glucose level, HOMA-IR, liver enzymes, U&ndash;II and U &ndash; II R expression in diabetic group treated with silymarin significantly decreased compared to diabetic control group (p<0.05).&nbsp;&nbsp;<br> <strong>CONCLUSION:</strong> The results of this study showed that administration of silymarin improves liver function in diabetic rats.</span></div> دیابت ملیتوس, سیلی‌مارین, اوروتنسین 2, گیرنده اوروتنسین 2, کبد. Diabetes Mellitus, Silymarin, Urotensin – II, Urotensin – II Receptor, Liver 27 33 http://jbums.org/browse.php?a_code=A-10-4479-1&slc_lang=fa&sid=1 N Kheiripour نجات خیری پور nejatkh.bio@gmail.com 100319475328460040121 100319475328460040121 No 1. Research Center for Biochemistry and Nutrition in Metabolic Diseases, Kashan University of Medical Sciences, Kashan, I.R.Iran 1- مرکز تحقیقات بیوشیمی و تغذیه در بیماری‌های متابولیک، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ایران J Karimi جمشید کریمی jamshidkarimi2013@gmail.com 100319475328460040122 100319475328460040122 Yes 2. Department of Clinical Biochemistry, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, I.R.Iran 2-گروه بیوشیمی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران H Tayebinia حیدر طیبی نیا tavilani@gmail.com 100319475328460040123 100319475328460040123 No 2. Department of Clinical Biochemistry, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, I.R.Iran 2-گروه بیوشیمی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران I Khodaddi ایرج خدادادی khodadadi@umsha.ac.ir 100319475328460040124 100319475328460040124 No 2. Department of Clinical Biochemistry, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, I.R.Iran 2-گروه بیوشیمی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران MT Goudarzi محمد تقی گودرزی mtGoodarzi@yahoo.com 100319475328460040125 100319475328460040125 No 2. Department of Clinical Biochemistry, Hamadan University of Medical Sciences, Hamadan, I.R.Iran 2-گروه بیوشیمی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران