سابقه و هدف: با توجه به استفاده فراوان از رادیوگرافی پری اپیکال در دندانپزشکی، میزان مواجهه چشم با این نوع رادیوگرافی قابل توجه است، با این وجود مطالعات در این زمینه انگشت شمار می‌باشد، لذا این مطالعه با هدف مقایسه دوز جذب ‌شده به لنز چشم در تکنیک نیمساز و موازی دندان‌های فک بالا انجام شد.
مواد و روش‌ها: در این مطالعه مقطعی، 16 رادیوگرافی پری اپیکال (PA) به‌صورت تکنیک موازی (PA-Tech) و 16 رادیوگرافی با تکنیک نیمساز (BI-Tech) از ناحیه راست و چپ دندان‌های سانترال و لترال، دندان کانین، پرمولر و مولر (چهار ناحیه) فک بالا گرفته شد. دزیمترهای ترمولومینسانس (TLDs) در محل عدسی چشم دو فانتوم رادیوگرافی دندان قرار داده شد؛ سپس TLDs ها خوانده شده و مورد مقایسه قرار گرفتند.
یافته‌ها: میانگین دوز جذب شده به عدسی چشم در سمت نوردهی (دوزیمتری) در تکنیک موازی (0/324±0/560 میلی‌گری) بیشتر از تکنیک نیمساز (0/386±0/434 میلی‌گری) برآورد گردید؛ همچنین میانگین دوز جذب شده به عدسی چشم در سمت بدون نوردهی در تکنیک موازی (0/022±0/038 میلی‌گری) بیشتر از تکنیک نیمساز (0/011±0/031 میلی‌گری) بود. در هر دو سمت نوردهی و غیر نوردهی تفاوت آماری معنی‌داری بین تکنیک موازی و تکنیک نیمساز مشاهده نگردید. مقایسه بین دوز جذب شده به عدسی چشم در سمت نوردهی و غیر نوردهی در تکنیک نیمساز و موازی نتایج نشان داد که دوز جذب شده به عدسی چشم در سمت نوردهی بیشتر از سمت غیر نوردهی بود (0/001>p).
نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه نشان داد که بهتر است برای کاهش دوز دریافتی چشم در بیماران، از روش نیمساز برای تهیه رادیوگرافی از ناحیه سانترال و کانین استفاده شود.