سابقه و هدف: بیماری هانتینگتون نوجوانی نوعی نادر از اختلال ژنتیکی نورودژنراتیو است که با علائم بالقوه عصبی روانی مشخص می‌شود. در طیف گسترده‌تری از بیماری هانتینگتون، موارد بیماری هانتینگتون نوجوانی یک زیرمجموعه نسبتاً کوچک را تشکیل می‌دهند. اهمیت درک بیماری هانتینگتون نوجوانی در تظاهرات بالینی متمایز آن، به ویژه ظهور علائم اولیه روانشناختی در طول مراحل مختلف بیماری نهفته است. هدف از این گزارش موردی برجسته کردن تظاهرات بالینی و نتیجه درمانی یک بیمار مبتلا به بیماری هانتینگتون نوجوانی، با تمرکز بر تغییرات خلقی و رفتاری پس از شروع درمان با کوئتیاپین است.
گزارش مورد: بیمار یک خانم 18 ساله است که با علائم برجسته عصبی و روانشناختی شامل علائم خلقی، خودآزاری و اقدام به خودکشی مراجعه کرده است. ارزیابی عصبی شناختی با استفاده از آزمون ارزیابی شناختی مونترال نشان دهنده اختلال با امتیاز 17 از 30 بود. اختلالات عصبی شناختی خفیف ناشی از بیماری هانتینگتون نوجوانی در بیمار مشاهده شد. ابتدا سدیم والپروات تجویز شد و با توجه به وجود علائم خلقی، تحریک پذیری و مشکلات رفتاری قرص کوئتیاپین به رژیم درمانی اضافه شد که منجر به بهبود قابل توجهی در خلق و خوی بیمار شد. بیمار با تجویز قرص کوئتیاپین 150 میلی‌‌گرم و اپیلیم 600 میلی‌گرم یک بار در شب ترخیص شد. در طول دوره پیگیری دو هفته‌ای، بیمار بهبود قابل توجهی در تنظیم خلق و خو و رفتارهای خودآزارانه پس از شروع کوئتیاپین نشان داد.
نتیجه‌گیری: نتایج این گزارش موردی بر اثربخشی کوئتیاپین در بهبود خلق و خوی، اقدام به خودکشی و علائم رفتاری در بیماری هانتینگتون نوجوانی تاکید می‌کند.